رد پا

آسمان تهران 20-1-88

2010-04-10T08:42:00.000-07:00

به قلم سوگند

2010-04-08T10:03:00.000-07:00

خواننده : برای من ناشناس!!

به قلم به زمین به زمان
که زمان گذشته از آن
که تو بشکنی به ستم قلم
که قلم چو آب روان
گذرد ز قید و بند مرزهای جهان

نه سکوت دخمه ها ، نه سموم زخمه ها
دگر ندارد آن توان که کهنه را به جای نو
به ذهن نو گرای ما
پر کند
به قلب روشن و امیدوار ما

مباد روزگارتان دراز
که از فشار ظلمتان
چه رخنه ها ز فتنه ها
که در دیار خسته جان ما
فتاده از روال کج مدارتان

در آرزوی صبح روشنی
من این امید و شوق را
به عشق گنجیان بی شمار بسته ام
به راه اعتدال ملتی
که پیش می رود
هماره پیش می رود

به نام نامی قلم،
به نام نامی سخن،
به نام نامی زمان
هماره پیش می رود
به سوی شهر آشتی

...

2010-03-26T02:01:00.000-07:00

چترت را زمین بگذار و خیس خیس بیا
لازم نیست شاعرانه بیایی

بارانی بیا

سفر -نوروز89

2010-03-24T10:22:00.001-07:00

میدان نقش جهان

پارک عمارت هشت بهشت

پل مارنان

سفر -نوروز89

2010-03-24T10:07:00.000-07:00

جاده نطنز

این درخت تنها نبود ، یک شاهین روی آن خانه داشت. پای این سرو، زیر این آسمون دلم می خواست جا بمونم

AMOR

2010-03-24T09:49:00.001-07:00

La luna ya esta cansada
de verme llorar por tu amor
y la noche se ha detenido
para dejarme sufrir mi dolor.

El tiempo no ha logrado
que pueda olvidarme de ti
pues a cada segundo que pasa
yo te llevo muy dentro de mi.

Si tu supieras amor
que en mis noches te recuerdo
que mis días son mas largos
sin tu amor.

Estas presente
en el mas dulce de mis sueños
que mi corazón llora en silencio
por tu adiós.

Y es que como podría sacarte de mi vida
si la vida para mi solo eres tu.

Si tu supieras amor
que en mis noches te recuerdo
que mis días son mas largos
sin tu amor.

Estas presente
en el mas dulce de mis sueños
que mi corazón llora en silencio
por tu adiós.

Y es que como puedes pedirme que te olvide
si cuando te recuerdo me enamoro mas de ti.

Y es que como puedo sacarte de mi vida
si la vida para mi solo eres tu.

دیگر ماه هم خسته شده

از دیدن چشمان گریانم از برای عشق تو

و شب بی پایان می شود

از برای پوشاندن دردهایم

هیج زمانی مرا کافی نیست

تا فراموشت کنم

زیرا در هر لحظه که می گذرد

ترا درون خود می یابم

اگر تو عشق را بدانی

و شبهایی را که در یادم ترا می جویم

و روزهای بی پایان من

بدون عشق تو

تو همیشه حاضری

در میان خوابهای شیرین من

و قلبم که در سکوت می گرید

در غم بدرود تو

چگونه می توانم فراموشت کنم

چرا که زندگی برای من تنها با تو معنا دارد

اگر تو عشق را بدانی

و شبهایی را که در یادم ترا می جویم

و روزهای بی پایان من

بدون عشق تو

تو همیشه حاضری

در میان خوابهای شیرین من

و قلبم که در سکوت می گرید

در غم بدرود تو

چگونه می خواهی فراموشت کنم

که هر لحظه که به یادت می آورم عاشق تر می شوم

چگونه می توانم فراموشت کنم

چرا که زندگی برای من تنها با تو معنا دارد

breakaway

2010-03-24T09:45:00.001-07:00

عکس از دوست هنرمند: م.خودی

می ترسم از سیاهی شب های پر ملال
می ترسم از سپیدی روزان بی امید
می ترسم از سیاه
می ترسم از سپید

می ترسم از نگاه فرومرده در سکوت
می ترسم از سکوت فروخفته در نگاه
می ترسم از سکوت
می ترسم از نگاه
می ترسم ازسپید
می ترسم از سیاه

جوانه

2010-03-24T09:42:00.000-07:00

مرا پرنده ئی بدین دیار هدایت نکرده بود
من خود از این تیره خاک رسته بودم
چون پونه خودروئی
که بی دخالت جالیزبان
از رطوبت جوباره ئی

شناسنامه

2009-11-20T10:26:00.000-08:00

...

داد خود را به بیدادگاه خود آورده ام

همین

نه

به کفر من نترس

کافر نمی شوم هرگز

زیرا به نمی دانم های خود ایمان دارم

- انسان و بی تضاد ؟ -

خمره های منقوش در حجره های میراث

عرفان لایت با طعم نعنا

شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندان بان همزمان زمزمه میکنند

پس ادامه میدهم سرگذشت مردی را که هیچ کس نبود

با این همه تو گویی اگر نمی بود

جهان قادر به حفظ تعادل خود نبود

چون ان درخت که زیر باران ایستاده است

نگاهش کن

چون آن کلاغ

چون آن خانه

ما گلچین تقدیر و تصادفیم

استوای بود و نبود

به روزگار طوفان موج و نور و رنگ در اشکال گرفتار آمده

مستطیل های جادو

مربعهای جادو

...

حسین پناهی

پل خواجو

2009-11-20T10:07:00.000-08:00

دانلد ناشنوا

2009-08-06T00:30:00.001-07:00

...

2009-07-07T09:51:00.000-07:00

شیراز- خرداد 88

2009-06-19T07:25:00.001-07:00

.بشود كه مهر براي ياري ما آيد

.بشود كه مهر براي به‌كامي ما آيد

.بشود كه مهر براي شادماني ما آيد

.بشود كه مهر براي آمرزش ما آيد

.بشود كه مهر براي تندرستي ما آيد

.بشود كه مهر براي نيرومندي ما آيد

.بشود كه مهر براي آسودگي ما آيد

.بشود كه مهر براي پاكي ما آيد

اخترک دوم

2009-06-19T01:53:00.000-07:00

اخترک دوم مسکن آدم خود پسندی بود.
خود پسند چشمش که به شهریار کوچولو افتاد از همان دور داد زد: -به‌به! این هم یک ستایشگر که دارد می‌اید مرا ببیند!

آخر برای خودپسندها دیگران فقط یک مشت ستایش‌گرند.
شهریار کوچولو گفت: -سلام! چه کلاه عجیب غریبی سرتان گذاشته‌اید!
خود پسند جواب داد: -مال اظهار تشکر است. منظورم موقعی است که هلهله‌ی ستایشگرهایم بلند می‌شود. گیرم متاسفانه تنابنده‌ای گذارش به این طرف‌ها نمی‌افتد.
شهریار کوچولو که چیزی حالیش نشده بود گفت:
-چی؟
خودپسند گفت: -دست‌هایت را بزن به هم دیگر.
شهریار کوچولو دست زد و خودپسند کلاهش را برداشت و متواضعانه از او تشکر کرد.
شهریار کوچولو با خودش گفت: «دیدنِ این تفریحش خیلی بیش‌تر از دیدنِ پادشاه‌است». و دوباره بنا کرد دست‌زدن و خودپسند با برداشتن کلاه بنا کرد تشکر کردن.

پس از پنج دقیقه‌ای شهریار کوچولو که از این بازی یک‌نواخت خسته شده بود پرسید: -چه کار باید کرد که کلاه از سرت بیفتد؟
اما خودپسند حرفش را نشنید. آخر آن‌ها جز ستایش خودشان چیزی را نمی‌شنوند.
از شهریار کوچولو پرسید: -تو راستی راستی به من با چشم ستایش و تحسین نگاه می‌کنی؟
-ستایش و تحسین یعنی چه؟
-یعنی قبول این که من خوش‌قیافه‌ترین و خوش‌پوش‌ترین و ثروت‌مندترین و باهوش‌ترین مرد این اخترکم.
-آخر روی این اخترک که فقط خودتی و کلاهت.
-با وجود این ستایشم کن. این لطف را در حق من بکن.
شهریار کوچولو نیم‌چه شانه‌ای بالا انداخت و گفت: -خب، ستایشت کردم. اما آخر واقعا چیِ این برایت جالب است؟

شهریار کوچولو به راه افتاد و همان طور که می‌رفت تو دلش می‌گفت: -این آدم بزرگ‌ها راستی راستی چه‌قدر عجیبند

آخر دنیا

2009-05-28T23:43:00.000-07:00

(بخشی از کتاب مارمولک ها هم غصه می خورند- پرویز رجبی)

...

(سهراب چند سال پیش رفته بود بالای چنار، ترسیدم بیفتد خواستم فورا بیاید پایین گفت صبر کنم کم مانده است که آخر دنیا را ببیند)

دید؟

(، جایی که آخرین شتر قافله ای که می رفت از نظر پنهان شود آخرین نقطه دنیا بود به اندازه یک مگس که هر آن می تواند برای همیشه گم شود بنابراین تو که با یک قافله آمده ای همیشه در آخرین نقطه دنیا قرار داشته ای ، هر بار برای یک یا چند نفر اما برای خودت همیشه در آغاز دنیا بوده و هستی.

چه جالب!پس کسی که سفر نمی کند همیشه در اول و آخر دنیاست

نه دیگر صحبت اول و آخر وجود ندارد، چون اتفاقی نمی افتد که اول و آخر داشته باشدف حرکت است که اتفاق را پیدا می کند، نشنیده ای که به بعضی ها می گویند جهان دیده؟یعنی کسی که صدها اول و آخر را دیده است و اتفاق زیادی را پیدا کرده است.

پس هجرت چیز خوبی است!

به شرط آنکه در هر منزلی بخشی از خودت را جا نگذاری و همه اول ها و آخر ها را همیشه به همراه خودت داشته باشی

...

پیاده روی

2009-05-28T10:54:00.000-07:00

خیابان ولیعصر

گز میکنم خیابانهای چشم بسته از بر را

میان مردمی که حدودا میخرند وحدودا میفروشند

در بازار بورس چشمها و پیشانی ها

و بخار پیشانیم حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد

زنده یاد حسین پناهی

غزل از بیدل دهلوی

2009-05-26T07:53:00.000-07:00

هرکه آمد سير يأسي زين گلستان کرد و رفت

گر همه گل بود خون خود به دامان کرد و رفت

صـبـح تـا آگـاه شــد از رسـم ايـن مـاتـم ســرا

خنده ي شــادي همـان وقف گريبان کرد و رفت

در هـــواي زلف مشکيـــن تـو هـر جا دم زدم

دود آهـم عـالـمي را سنبلستـــــــــان کرد و رفت

دوش سيــلاب خيالت مي گذشـت از خـاطــرم

خـانـه ي دل بـر سـر ره بـود ويران کرد و رفت

اين زمان بيـدل سراغ دل چه مي جويي ز ما

قطـره خـوني بـود چنديـن بار توفان کرد و رفت

خاک

2009-05-11T09:09:00.000-07:00

عکس: کویر مرنجاب

تو را من پیغام کردم از پس ̗ پیغام به هزار آوا ، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می رسد. پیغام ات کردم از پس ̗ پیغام که مقام̗̗ تو جایگاه بندگان نیست ، که در این گستره شهریاری تو ؛ و آنچه تو را به شهریاری برداشت نه عنایت ̗ آسمان که مهر ̗ زمین است. آه که مرا در مرتبت̗ خاک ساری̗ عاشقانه ، بر گستره ی نامتناهی ̗ کیهان خوش سلطنتی بود ، که سرسبز و آباد از قدرتهای جادویی ̗ تو بودم از آن پیشتر که تو پادشاه ̗ جان ̗ من به خربنده گی ̗ آسمان دست ها بر سینه و پیشانی به خاک بر نهی و مرا چنین به خواری در افکنی!

...

2009-05-06T07:43:00.000-07:00

خدای من، منتظر یه معجزه ام.

تو معجزه خودتو برامون می فرستی مگه نه؟

آخر شاهنامه

2009-05-06T07:20:00.000-07:00

عکس:قلعه ای قدیمی نزدیک خرقان

...
ما
فاتحان قلعه های فخر تاریخیم

شاهدان شهرهای شوکت هر قرن

ما

یادگار عصمت غمگین اعصاریم

ما

راویان قصه های شاد و شیرینیم

قصه های آسمان پاک

نور جاری ، آب

سرد تاری ،‌خاک

قصه های خوشترین پیغام

از زلال جویبار روشن ایام

قصه های بیشه ی انبوه ، پشتش کوه ، پایش نهر

قصه های دست گرم دوست در شبهای سرد شهر ما

کاروان ساغر و چنگیم

لولیان چنگمان افسانه گوی زندگیمان

زندگیمان شعر و افسانه

ساقیان مست مستانه

هان ، کجاست پایتخت قرن ؟

ما

برای فتح می آییم

تا که هیچستانش بگشاییم

این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش

نغمه پرداز حریم خلوت پندار

جاودان پوشیده از اسرار

چه حکایتها که دارد روز و شب با خویش
...

م.امید

روزگار

2009-04-22T06:28:00.000-07:00

نمی‌دانم مرا کدام گريه به رويای روزگار خواهد سپرد؟

من بسيار گريسته‌ام

برای سادگی‌های همسايه، برای حماقت‌های بسيارم

برای جهانی که مهدکودک نخواهد شد

برای کبوترانی بی‌سر که بی‌جفت از کوچ بهاره می‌آيند،

. برای رژه‌ی مردگانی که از حواشی چشمهای من می‌گذرند

! به خدا نمی‌دانم، گاهی اوقات اصلا نمی‌دانم

دیلمان

2009-04-16T05:54:00.000-07:00

آنلاین بشنوید

دیلمان - استاد بنان

چنان در قید مهرت پایبندم
که گوئی آهوی سر در کمندم
گهی بر درد بی درمان بگریم
گهی بر حال بی سامان بخندم
نه مجنونم که دل بردارم از دوست
مده گر عاقلی بیهوده پندم

همه شب نالم چون نی كه غمی دارم

دل و جان بردی امانشدی يارم

با ما بودی ،بی ما رفتی

چو بوی گل به كجا رفتی؟

تنها ماندم، تنها رفتی

چون كاروان رود فغانم از زمين بر آسمان رود

دور از يارم ،خون می بارم

فتادم از پا به ناتوانی

اسير عشقم

چنان كه دانی

رهائی از غم نمی توانم،

تو چاره ای كن كه ميتوانی

گر ز دل برآرم آهی

آتش از دلم خيزد

چون ستاره از مژگانم

اشك آتشين ريزد

چون كاروان رود

فغانم از زمين بر آسمان رود

دور از يارم خون می بارم

نه حريفی تا با او

غم دل گويم

نه اميدی در خاطر

كه تو را جوبم

ای شادی جان

سرو روان

كز بر ما رفتی

از محفل ما

چون دل ما

سوی كجا رفتي؟
چون كاروان رود
فغانم از زمين بر آسمان رود
دور از يارم خون می بارم

به خود آ

2009-04-15T04:00:00.000-07:00

نه مرادم، نه مریدم، نه پیامم، نه کلامم
نه سلامم، نه علیکم، نه سپیدم، نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی، نه چنینم که تو خوانی
نه آن‌گونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم، نه زمینم، نه به‌زنجیر کسی بسته و نه برده دینم
نه سرابم، نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم، نه حقیرم، نه فرستاده پیرم
نه به‌هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم، نه چنین است سرشتم.
این سخن را من از امروز نه ‌گفتم نه‌ نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم
حقیقت نه به‌رنگ است و نه بو
نه به های است و نه هو
نه به این است و نه او
نه به‌جام است و سبو.
گر به این نقطه رسیدی به‌تو سربسته و در پرده بگویم
که کسی نشنود این راز گهربار جهان را
آنچه گفتند و سرودند تو آنی
تو خود جان جهانی
گر نهانی و عیانی ،تو همانی که همه عمر به‌دنبال خودت نعره‌زنانی
تو ندانی که خود آن نقطه عشقی! تو اسرار نهانی.
همه‌جا تو
نه یک جای، نه یک پای
همه‌ای با همه‌ای، همهمه‌‌ای
تو سکوتی... تو خود باغ بهشتی
تو به‌خود آمده از فلسفه چون و چرایی
به‌تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی.
در همه افلاک بزرگی... نه که جزئی... نه چون آب در اندام سبوئی خود اوئی
به خود آی
تا به‌در خانه متروکه هرکس ننشینی
و بجز روشنی شعشعه پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی....
به‌خود آ

...

2009-04-13T05:42:00.000-07:00

(کاریکاتور از مانا نیستانی)

فریاد

2009-04-13T05:33:00.000-07:00

گر سراپا گوش شوی
باز هم نتوانی شنید فریاد به سکوت نهفته ام را
فریادم از آنکه به یغما می برد نیست
فریاد من همه از چشمانی است که می بینند اما نمی بینند
و گوشهایی که می شنوند اما نمی شنوند
و قلبهایی که می گریند و لبهایی که می خندند.

قبرس- لارناکا

2009-04-10T02:34:00.000-07:00

آرزوهایی که حرام شدند

2009-04-03T08:12:00.000-07:00

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند

به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم

لستر هم با زرنگی آرزو کرد

دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد

بعد با هر کدام از این سه آرزو

سه آرزوی دیگر آرزو کرد

آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی

بعد با هر کدام از این دوازده آرزو

سه آرزوی دیگر خواست

که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...

به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد

برای خواستن یه آرزوی دیگر

تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به...

۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن

جست و خیز کردن و آواز خواندن

و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر

بیشتر و بیشتر

در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند

عشق می ورزیدند و محبت میکردند

لستر وسط آرزوهایش نشست

آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا

و نشست به شمردنشان تا ......

پیر شد

و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود

و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند

آرزوهایش را شمردند

حتی یکی از آنها هم گم نشده بود

همشان نو بودند و برق میزدند

بفرمائید چند تا بردارید

به یاد لستر هم باشید

که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها

همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!

شل سیلور استاین

بوشهر

2009-04-03T06:40:00.000-07:00

یاد

2009-04-01T09:10:00.000-07:00

خیلی دلم تنگ شده بود برای مثنوی خوندن شجریان، چه حس و حال منحصر به فردی داری این لحن و این شعر یعنی یک احساس قدیمی. مثنوی افشاری من رو یاد استادم زنده یاد منصور سینکی می اندازه، دلم خیلی برای گذشته تنگ شده و برای آدمهای گذشته و برای دوستی های قدیمی، وقتی دل آدم تنگ می شه یعنی دلش برای خودش تنگ می شه ، یعنی دلش برای حالی که دیگه نداره تنگ می شه، مثل وقتی که آدم عاشق می شه ، در حقیقت عاشق احساس خودش می شه در واقع این خود این حسه که معنی داره ، فارغ از عاشق و معشوق ، فارغ از هر دو، و معشوق همیشه تصویری است از آن مفهوم حقیقی، حتی شاید به حقیقت هیچ تشابهی با آن مفهوم نداشته ، اما شبیه آن پنداشته شده، دلتنگ احساسات قدیمی شدم، حال و هوایی که دیگه وقتی برای خودت آدم با تجربه ای می شی هیچ وقت دیگه دچارش نمی شی دلم برای خودم تنگ شده

هرگز

2009-02-12T23:42:00.000-08:00

من هرگز يك گاو برهما را به زنجير نكشيده ام
هرگز با كسي دوئل نكرده ام
هرگز سوار بر يك قاطر حلقه به گوش چموش
از بيابان گذر نكرده ام
هرگز براي دزديدن يك جواهر نفرين شده
از دماغ يك بت بزرگ بالا نرفته ام
من هرگز با كشتي خودم
از آبهاي جوشنده شور گذر نكرده ام
و هرگز جان شير بزرگي را نجات نداده ام
كه بعدها او جان مرا نجات دهد
هرگز با كمك يك پيچك بزرگ
در جنگل گشت زنان مثل ميمون
فرياد نزده ام: آ ا آ ووو .
هرگز شطرنج باز مشهوري نبودم
در هيچ رشته اي ركورد جهاني را نشكسته ام
هرگز عكسم را روي تمبر پنج ريالي نگذاشته اند
هرگز آقاي گل نشده ام
هرگز با ششلول برادرم نشانه گيري نكرده ام
هرگز سوار بر اسب، به تاخت به طرف خورشيد نرفته ام
گاهي من از فكر به كارهايي كه هرگز نكرده ام
خيلي ناراحت مي شوم.

شل سیور استاین

malaysia

2009-02-01T07:54:00.000-08:00

Sobre el cielo

2008-12-26T09:38:00.000-08:00

Sobre El Cielo

Sobre el cielo
De las margaritas ando.

Yo imagino esta tarde
Que soy santo.
Me pusieron la luna
En las manos.
Yo la puse otra vez
en los espacios
y el Señor me premió
Con la rosa y el halo.

Sobre el cielo
De las margaritas ando.

Y ahora voy
por este campo
a librar a las niñas
de galanes malos
y dar monedas de oro
A todos los muchachos.

Sobre el cielo
De las margaritas ando.

Fedrico Garcia Lorca

بر آسمان

شعری از فدریکو گارسیا لورکا

بر آسمان مینایی میروم
امروز احساس می کردم که پاک و مقدسم
ماه را در دستان من گذاردند،
من آنرا به آسمان برگرداندم
آنگاه گل های سرخ و هاله هایی از نور به من هدیه کردند
کنون می روم برای این راه ، برای آزادی دختران از چنگ دیو سیرتان
و سکه های زر را به پسران جوان خواهم داد.
همچنان که بر آسمان مینایی میروم

زردکوه بزرگ

2008-12-26T09:28:00.000-08:00

...

2008-12-26T09:26:00.000-08:00

چشمه دیمه

2008-12-26T09:07:00.000-08:00

چهارمحال و بختیاری- کوهرنگ

2008-12-21T11:12:00.000-08:00

رنگین کمون

2008-11-20T10:51:00.000-08:00

گربه ای که مادره- ثمین باغچه بان

یه سگ قلدُر داره همسایهء ما
اسم سگش گرگیه، از اون بلا هاس
اون یکی همسایه مون یه گربه داره
اسم گربه ش نازیه از اون خوشگلاس
نازی یه بچه داره به اسم ملوس
از اون آتیشپاره ها از اون شیطوناس
گربه های کوچه مون از ترس گرگی
جاشون سَرِ درخت و رو پشت بوناس

ملوس از ترس گرگی رفته رو درخت
گرگی می خواد درختو از جا در آره
ملوس داره می لرزه مثل برگ بید
گرگی خونش به جوشه آتیش می باره
ملوس مثل ماهیه گرگی نهنگه
ملوس مثل شکاره گرگی تفنگه
نازی اگه برسه اونوقت می بینیم
گربه ای که مادره چه جور می جنگه

نازی از رو پشت بوم پرید رو دیوار
به تیزی از رو دیوار پرید تو باغچه
گرگی اگه زرنگی، وقت فراره
شمشیرتو غلاف کُن، بزن به کوچه
موهای نازی خانم مثل سوزن شد
پنجه های خوشگلش گرز صد من شد
رسید و یک پنجه زد تو پوز گرگی
دنیا به چشم گرگی قد ارزن شد

گرگی تو یه ثانیه رسید توپخونه
دور میدون چرخید و خورد به قورخونه
توپخونه با قورخونه ش به اون گنده گی
تو چشم گرگی شدن، گود زور خونه
منارۀ پامنار تو چشم گرگی
یه فرفره شده بود براش می رقصید
چنار پاچنارم با شاخ و برگش
یه فرفره شده بود دورش می چرخید
گرگی بیخودی نناز به زور و هوشت
اگه اسمت گرگیه یا که نهنگه
این حرفو زنگوله کن بزن به گوشت
گربه ای که مادره مثل پلنگه

اشتیاق

2008-10-23T23:39:00.000-07:00

عکس: دماوند-پائیز

بشنوید از اشتیاق

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشهء فرداست

وجودم از تمنّای تو سرشار است

زمان دربستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوتر های وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می بافند کولی های جادو ، گیسوی شب را

همان جاها که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوزند؛

همان جاها که اخترها ، به بام قصرها مشعل می افروزند؛

همان جاها ، که رهبانان معبد های ظلمت نیل می سایند؛

همان جاها که پشت پردهء شب ، دختر خورشید فردا را می آرایند؛

همین فردای افسون ریز رویایی،

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پردهء پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

همین فردا ، همین فردا...

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو میکند فرداست !

سحر از ماورای ظلمت شب میزند

لبخندقناری ها سرود صبح می خوانند...

من آنجا ، چشم در راه تو ام،

ناگاه ترا از دور می بینم که می آیی

ترا از دور می بینم که می خندی

ترا از دور می بینم که می خندی و می آیی..

.نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خویش خواهم دید

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسّم های شیرین تو را با بوسه خواهم چید

و گر بختم کند یاری

در آغوش تو.... ای افسوس

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمان ها باز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

فریدون مشیری

قایق من

2008-09-25T08:26:00.000-07:00

یک قایق ساختم

با یک بادبان قرمز

و دو پاروی سبز قشنگ

که مرا به سرزمین های دور ببرد...

قایقم آنقدر زیبا شد

که ترسیدم

آب, رنگ آبی اش را ببرد

و بادبانهای سپیدش را بشکند

و پارو های سبزش کهنه شوند,

برای همین هرگز قایقم را به آب نینداختم...

من هرگز به سرزمینهای دور نرفتم...

فقط قایق قشنگم را تماشا کردم

من هرگز جایی نرفتم

شل سیلور استاین

آفتاب گردان

2008-09-18T09:56:00.001-07:00

از خیلی خوب به خیلی بد

2008-09-18T09:56:00.000-07:00

	خیلی خوب ... خیلی زود تبدیل شد به خیلی بد خیلی زود. هیچ کس چیزی به من نگفت و به همین دلیل هیچ وقت سر در نیاوردم که خیلی خوب چقدر زود تبدیل می شود به خیلی بد. آفتاب ... تبدیل شد به سایه، به باران شور و شوق ... تبدیل شد به لذت ، به درد ترنم ترانه های دل انگیز عاشقانه جایش را داد به سر دادن سرود های غم انگیز خیلی زود. با " تا ابد " شروع شد و ابد تبدیل شد به گاهی، به هیچ وقت و " مرا دوست داشته باش " تبدیل شد به " در قلبت جایی هم برای من در نظر بگیر " خیلی زود. خیلی خوب ... زود تر از آن که فکر می کردیم تبدیل شد به خیلی بد خیلی زود. اگر هیچ کس به تو نگفته باشد حالا دیگر باید بدانی که خیلی خوب، خیلی زود تبدیل می شود به خیلی بد. خیلی زود

بخشی از ذکر بایزید بسطامی

2008-07-19T09:32:00.000-07:00

نقل است که زاهدی بود از جمله بزرگان بسطام، صاحب تــَبـَع و صاحب قبول و از حلقه بایزید غایب نبودی. روزی گفت: «ای شیخ، سی سال است یا صائم‌الدٌهر و قائم‌اللــٌیلم و خود را از این علم که تو می‌گویی اثری نمی‌یابم و تصدیق می‌کنم و دوست می‌دارم».
شیخ گفت:«اگر سیصد سال به روزه باشی و نماز کنی، یک ذره بوی این حدیث نیابی». گفت: «چرا؟» گفت: «از بهر آن که تو محجوبی به نفس خویش» [نفس تو حجاب توست].
گفت: «دوایی هست؟» شیخ گفت: «هست بر ِ من که بگویم، اما تو قبول نکنی». گفت: «قبول کنم که سالهاست تا طالبم». شیخ گفت: «این ساعت برو و موی سر و محاسن باز کن [بتراش] و این جامه که داری بیرون کن و ازاری از گلیم در میان بند و بر سر آن محلــٌت که تو را بهتر بشناسند بنشین و توبره‌ای پر جوز کن و پیش خود بنه، و کودکان جمع کن و بگو که هر که سیلی ای مرا زند، یک جوز بدهم و هر که دو سیلی زند، دو جوز دهم. در شهر می‌گرد تا کودکان سیلی بر گردنت می‌زنند که علاج تو این است»
مرد گفت: «سبحان الله! لا اله الا الله». شیخ گفت: «اگر کافری این کلمه بگوید، مومن شود و تو بدین کلمه کافر شدی». گفت: «چرا؟». شیخ گفت: «از آن که تو در این کلمه که گفتی، تعظیم خود گفتی نه تعظیم حق». مرد گفت: «من این نتوانم کرد، دیگری را فرمای». شیخ گفت: «علاج تو این است و من گفتم که نکنی»
نقل است که گفت: «بار خدایا تا کی میان من و تو، منی و تویی بود؟ منی از میان بردار تا منی ِ من به تو باشد، تا هیچ نباشم» و گفت: «الهی! تا با توام، بیشتر از همه‌ام و تا با خودم، کمتر از همه‌ام».
و گفت: «یا چنان نمای که باشی، یا چنان باش که نمایی»

آنگاه المیترا گفت با ما از مهر سخن بگو

2008-07-11T09:24:00.000-07:00

هنگامی که مهر شما را فرا می خواند، از پی اش بروید

اگرچه راهش دشوار و ناهموار است

و چون بالهایش شما را در بر می گیرند وا بدهید

اگر چه شمشیری در میان پرهایش نهفته باشد و شما را زخم برساند

و چون با شما سخن می گوید او را باور کنید

اگر چه صدایش رویاهای شما را بر هم می زند چنان که باد شمال باغ را ویران می کند

مهر چیزی نمی دهد مگر خود را، و چیزی نمی گیرد مگر از خود

مهر تصرف نمی کند و به تصرف در نمی آید

زیرا که مهر بر پایه مهر پایدار است

و گمان نکنید که می توانید مهر را راه ببرید

زیرا مهر اگر شما را سزاوار بشناسد ، شما را راه خواهد برد

خلیل جبران-پیامبر و دیوانه

چاووشی

2008-06-03T05:59:00.000-07:00

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
حدیثی که اش نمی خوانی بر آن دیگر
نخستین : راه نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر : راه نمیش ننگ ، نیمش نام
اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم
که می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
و می رقصید دست افشان و پکوبان بسان دختر کولی
و کنون می زند با ساغر مک نیس یا نیما
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی خداوندی ست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند
بهل کاین آسمان پک
چرا گاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرشان کیست ؟
و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
نه این خونی که دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار
به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
کسی اینجاست ؟
هلا ! من با شمایم ، های ! ... می پرسم کسی اینجاست ؟
کسی اینجا پیام آورد ؟
نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه
مرده ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند
جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد
وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار
کسی اینجاست ؟
و می بیند همان شمع و همان نجواست
که می گویند بمان اینجا ؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده ی مهجور
خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا ؟ هر جا که پیش اید
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
کجا ؟ هر جا که پیش اید
به آنجایی که می گویند
چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گل کاغذین روید ؟
به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده ست
که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
نه چون مرگ من و تو ، مرگ پک دیگری بوده ست
کجا ؟ هر جا که اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عمر با سوط بی رحم خشایرشا
زند دویانه وار ، اما نه بر دریا
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
به زنده ی تو ، به مرده ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پاک و پکیزه ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
که باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

اخوان ثالث

una cancion de julio iglesias

2008-05-15T06:12:00.000-07:00

listen: en una ciudad cualquiera

En una ciudad cualquiera,
en cualquier habitación
donde se compran amores
a plazos y a condición;
donde los nombres no importan,
don dinero es la razón.

En una ciudad cualquiera
y en cualquier habitación;
era un tiempo aquel
aquella edad,
de querer saber un poco más,
de querer calmar mi temporal,
de empezar a amar.

Y luego ella se fue dejando atrás
un sabor a hiel, a soledad;
no pudo calmar mi temporal
no me pudo amar,
y así te vi yo, don nadie,
comprar acciones de amor,
acciones que luego al cambio
se quedan en un adiós;
y le contaste una historia
para darle una razón.

En una ciudad cualquiera,
en cualquier habitación,
tiempo de un amor
que nada da,
sólo a cambio de...
después se va.

Tiempo de una noche
y de un lugar;
tiempo nada más.

En una ciudad cualquiera,
en cualquier habitación,
viví una noche cualquiera
cualquier historia de amor.

Que todos somos cualquiera,
no me digan que no son
en una ciudad cualquiera
y en cualquier habitación.

ساقینامه

2008-04-04T00:39:00.000-07:00

بهار هشتاد و هفت- اولنگ

بده ســــــاقی آن مــــی که جــــــان بـهار
ازو جــــــرعه ای خورد و شد پر نـگار
به مســتی شـــبی در گلــــستان بخــــفت
سحر رنگ و بو گشت و در گل شکفت

بده ســـــاقی آن مــــــی که هســــتم هنوز
همـــــان عاشق مـــــــی پرســـــــتم هنوز
به مســـــــتی که جان در ســـــر می کنم
همه عمــــــــر در پای خــــــــــم طی کنم

بیا ســــــاقی آن مـــــــی که چـون گل کند
همه بــــــاغ پـــــــــــر بانـــــگ بــلبل کند
به من ده که چــــــون گل بخواهم شکفت
که راز شــــــــکفتن نـــــشـــاید نهــــــفت

ه.ا.سایه

بهار

2008-03-28T20:09:00.000-07:00

Momentos

2008-03-28T06:38:00.000-07:00

una cancion de Julio Iglesias

De noche nos pasábamos las horas
hablando de mil cosas por hacer
y a veces en pequeñas discusiones
llegaba a amanecer.

Y siempre amanecía con un beso y tú,
después me preparabas un café
y yo me despedía cada día
soñando con volver.

Parábamos el tiempo día a día
quería descubrirte cada vez
prendido de tu vida
y tú prendida de la mía
el mundo parecía a nuestros pies.

Ya ves que todo pasa,
quién diría
ya ves que poco queda del ayer
apenas los recuerdos
momentos que no vuelven otra vez.

Te acuerdas de las veces que dijimos,
que nada nos podría separar
el viento que escuchaba tus palabras
cantaba tu cantar.

Y yo me cobijaba por tu cuerpo,
y tu echabas los sentidos a volar
perdidos en la noche y el silencio
soñábamos soñar.

La vida se hace siempre de momentos,
de cosas que no sueles valorar
y luego cuando pierdes
cuando al fin te has dado cuenta
el tiempo no te deja regresar.

Ya ves que todo pasa,
quién diría
ya ves que poco queda por contar
apenas los recuerdos
momentos que no vuelven nunca más.

شب را می گذراندیم

با هزار کلام

که گاه تا به صبح می کشید

و صبح با یک بوسه می رسید

قهوه می نوشیدیم

و من ترا به آرزوی بازگشتی بدرود می گفتم

زمان می گذشت

می خواستم ترا کشف کنم ،

زندگی ات را از آن خود کنم

و تو نیز.

دنیا به زیر پاهایمان بود.

می بینی که همه چیز می گذرد

کسی می گفت

که تنها اندکی از گذشته بر جای می ماند

تنها خاطرات

لحظات هرگز باز نخواهند گشت.

به یاد می آوری که می گفتیم

" هرگز جدایی ما نمی رسد"؟

باد که تو را می شنید

آواز تو را می خواند

ترا در آغوش می فشردم

تو پرواز می کردی

و در سکوت شب گم می شدیم.

زندگی سرشار از لحظه هایی است

که نمی توان ارزشی برایشان گذاشت

تنها وقتی از دست بروند

قدر آن را می دانی

و زمان هرگز باز نخواهد گشت.

می بینی که همه چیز می گذرد

کسی می گفت

که تنها اندکی از گذشته بر جا می ماند

تنها خاطرات

لحظات هرگز باز نخواهند گشت.

روستای طرقرود

2008-03-21T10:25:00.000-07:00

قلعه تاریخی طرقرود مربوط به دوره ساسانیان است که دارای تعداد زیادی اتاق بوده است که مردم در این قلعه به هنگام روبرو شدن با خطر پناه میگرفته اند

una cancion de julio iglesias

2008-03-17T08:29:00.000-07:00

Rio Rebelde

Quiereme mucho
dulce amor mio

que amante
siempre te adorrad.

Yo con tus besos
y tus caricias
mis sufrimientos acallare.

Cuando se quiere de veras
como te quiero yo a ti

es imposible mi cielo
tan separados vivir.

Cuando se quiere de veras
como te quiero yo a ti

es imposible mi cielo
tan sparados vivir
tan separados vivir.

Yo con tus besos
. . .

Cuando se quiere de veras

دوستم بدار ای عشق شیرین من

که ترا دوست میدارم

و می ستایم

با بوسه ها و نوازشت دردهایم به پایان میرسند

اگر تو نیز دوست بداری

همانگونه که من ترا ، ای آسمان من

خواهی دید که جدایی ناممکن است

اگر تو نیز دوست بداری

همانگونه که من ترا ، ای آسمان من

خواهی دید که جدایی ناممکن است

من و بوسه های تو...

اگر تو نیز دوست بداری خواهی دید

کویر مرنجاب-دریاچه نمک

2008-03-01T08:55:00.000-08:00

فریاد

2008-02-17T09:42:00.000-08:00

عجیبه! من داد میزنم اما کسی نمی شنوه ایراد از صدای منه یا گوش شما؟

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه البته به جایی نرسد فریاد است

بزرگ بود و از اهالی امروز بود

2008-02-11T22:21:00.001-08:00

رفت ،

حالا ما موندیم و خونه مادر بزرگه، بدون مادر بزرگه

حالا ما موندیم و درختای انگورو خرمالو و حوض آبی وسط حیاط

حالا ما موندیم و درخت نارنجی که خودش کاشت

و ما موندیم و بوته های ختمی که دوستشون داشت و روح بزرگش که همه جا برامون دعا می کنه

مامان بزرگ مهربون

دیگه پا درد بیدارت نمی کنه

می تونی راحت راحت بخوابی

دیگه لازم نیست یک عالمه قرص بخوری

دیگه نگران هیچی نباش

ما همه خوبیم

فقط دلمون برات تنگ شده

2008-01-15T21:54:00.000-08:00

ره میخانه و مسجد کدام است
که هر دو بر من مسکین حرام است
نه در مسجد گذارندم که رندی
نه در میخانه کاین خمار خام است

در آستانه

2007-12-30T05:50:00.000-08:00

رقصان می گذرم از آستانه ی ِ اجبار
شادمانه و شاکر .
از بیرون به درون آمدم :
از منظر
به نظاره به ناظر . -
نه به هیئت گیاهی نه به هیئت پروانه ای نه به هیئت سنگی نه به هیئت ِبرکه ای ، -
من به هیئت « ما » زاده شدم
به هیئت پرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گیاه به تماشای رنگیتن کمان ِ پروانه بنشینم
غرور ِکوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم
تا شریطه ی ِ خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت ِ خویش معنا دهم
که کارِستانی از این دست
از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است .
انسان زاده شدن تجسدِ وظیفه بود :
توان ِدوست داشتن و دوست داشته شدن
توان ِ شنفتن
توان ِ دیدن و گفتن
توان ِ اندُه گین و شادمان شدن
توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل ، توان ِ گریستن از سویدای ِ جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شکوه ناک ِ فروتنی
توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
و توان ِ غمناک ِ تحمل ِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی ِ عریان
...

شاملو

نقاش

2007-12-25T05:13:00.000-08:00

هیچ وقت
هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
دیشب دلی کشیدم شبیه نیمه سیبی
که بخاطر لرزش دستانم
در زیر آواری از رنگ
ناپدید ماند

زنده یاد حسین پناهی

...

2007-12-08T01:48:00.000-08:00

این رو در سایت رادیوزمانه خوندم و خوشم اومد اسم نویسنده اش رو اما ننوشته بود

روزهایی هست برای عاشق شدن،
روزهایی برای تنفر، و روزهای برای بی‌تفاوت شدن،
از خود و بی‌خود فارغ شدن.

روزهایی هست برای دویدن،
روزهایی برای خوابیدن،
و روزهایی برای قدم‌زدن،
صدای خراش سنگریزه‌ها را بر سطح سخت خاک شنیدن،
کمی فکر کردن، گاهی فهمیدن.

روزهایی هست برای داد زدن،
روزهایی برای سکوت،
و روزهایی برای آرام صحبت‌کردن،
کلمات را شمرده ادا کردن،
دانه دانه حرفهایشان را صدا کردن،
ناز کردن، غمگین بودن و حرفهای شاد زدن.

روزهایی هست برای گریه‌کردن،
روزهایی برای قهقهه،
و روزهایی برای لبخند زدن،
نشستن و دیدن و لذت بردن از هیچ کاری نکردن.

و هرروز یکی از همین روزهاست که می‌آید و می‌رود
و از هر دسته‌ای که باشد، شبی را به‌دنبال می‌آورد.
هر روزی که باشد، شب سیاه است و بلند است و مرا در خود غرق می‌کُند.

روزهایی برای زندگی کردن،
با تو، با من،
و شبهایی برای مُردن،
تنها مُردن.

vivencias

2007-11-30T01:12:00.000-08:00

VIVENCIAS

Hoy he vuelto a mi casa,
de donde niño undía partí
con los sueños, las penas
y la nostalgia dentro de mí;
fui buscando la vida
como la noche busca la luz,
firme en lo que creía,
ciego en mi juventud.

Veinte años entonces
y un camino que andar
con la fuerza en mis manos
y en el alma un soñar.

Veinte años que ahora;
al mirar hacia atrás,
son vivencias de un tiempo
que no podré olvidar.

Y aún recuerdo los días
cuando por nada yo era feliz,
cuando todo lo daba
sin la esperanza de recibir.

Y podría contaros
de tantas gentes que conocí,
de los días y noches,
caminos que recorrí.

Veinte años entonces
y un camino que andar
con la fuerza en mis manos
y en el alma un soñar.

Veinte años que ahora;
al mirar hacia atrás,
son vivencias de un tiempo
que no podré olvidar.

Se va el amor,
se va la edad,
el tiempo aquel,
no vuelve más.

Julio. Iglesias J. L. NavarroC. Prida

امروز به خانه باز گشته ام
جایی که روزی در کودکی از آن جدا شدم
با رویا ها و رنجها
و دلتنگی های درونم

رفتم به جستجوی زندگی
همانند شب که نور را می جوید
و رسیدم به آنچه که باورم بود
کوری جوانی ام

اکنون بیست سال دیگر
و راهی که پیش روست
و توانایی دستانم
و ندایی که در روح من است

اکنون بیست سال است
به راههای پشت سر می نگرم
که تجربیات زمانی هستند
که هیچ گاه فراموش نخواهم کرد

زمانی را به خاطر می آورم
که برای هیچ شاد بودم
زمانی که همه چیز را بدست می آوردم
بدون انتظاربدست آوردنش

می توانستم آواز بخوانم
برای تمام مردمی که می شناختم
روزها و شب ها
و راههایی که درآن پرسه می زدم

اکنون بیست سال دیگر
و راهی که پیش روست
و توانایی دستانم
و ندایی که در روح من است

اکنون بیست سال است
به راههای پشت سر می نگرم
که تجربیات زمانی هستند
که هیچ گاه فراموش نخواهم کرد

عشقی که گذشته است
زمانی که گذشته است
و آن زمان
دیگر باز نخواهد گشت

ناوارو پریدا

کعبه زرتشت

2007-11-30T00:38:00.001-08:00

در برابر كوه نقش رستم، در قسمتي گود، ساختمان مكعب بسيار زيبايي قرار داد كه آن را كعبه زرتشت، پيامبر ايران باستان مي نامند.اين ساختمان بسيار هنرمندانه از قطعات بزرگ سنگ، بنا شده است. مهارت و دقتي كه در برش و حجاري سنگ هاي حجيم سفيد و سياهبه كار رفته است، استادي هنرمندان و سبك معماري دوران هخامنشي را به خوبي نشان ميدهد. در بالاي ساختمان كعبه زرتشت، اتاقي در اندازه۵/۲×۵/۲ متر وجود دارد كه نظريات مختلفي توسط سياحان، مورخان و ... درباره آن ابراز شده است. برخي از مورخان ذكر كرده اند؛ كتاب اوستا كه بر دوازده هزار پوست گاو نوشته شده بود، در اين اتاق نگاهداري مي شد. گروهي ديگر بر اين باورند كه اين اتاق آرامگاه برديا، پسر كورش بود كه به وسيله برادرش كمبوجيه كشته شد. تني چند از مستشرقانبر اين عقيده اند كه آتش مقدس در اين اتاق نگاهداري مي شده است

El Amor

2007-11-27T09:48:00.000-08:00

El amor
no solo son palabras que se dicen al azar,
por un momento y sin pensar.
Son esas otras cosas que se sienten sin hablar,
al sonreir, al abrazar,...

(El amor) (El amor)
(El amor) (El amor)

El amor
a veces nunca llega porque pasa sin llamar,
se va buscando a quién amar.
A veces, cuando llega llega tarde, porque ya
hay alguien mas en su lugar.

(El amor) (El amor)
(El amor) (El amor)

El amor
no sabe de fronteras, de distancias ni lugar.
No tiene edad. Puede llegar
perdido entre la gente o arrullado en un cantar,
por un reir, por un llorar,...

(El amor) (El amor)
(El amor) (El amor)

El amor
es perdonarse todo sin reproches y olvidar
para volver a comenzar,
es no decirse nada y en silencio caminar,
es ofrecer sin esperar.

(El amor) (El amor)
(El amor) (El amor)

Julio Iglesias

عشق

نه تنها حرفی است که به زبان آید

در اندک زمانی

بدون تفکر

عشق

بدون کلام می رسد

با یک لبخند

با یک آغوش

و عشق

گاه هرگز نمی رسد

زیرا که بی صدا گذشته است

به دنبال کسی میگردد که دوست بدارد

گاه وقتی می رسد که بیش از اندازه دیر است

چرا که چیزی دیگر جایش را پرکرده است

عشق

مرز نمی شناسد

فاصله نمی شناسد

و مکان نیز

و هرگز پیر نخواهد شد

هر لحظه می رسد

میان مردم گم می شود

یا در آوازی به خواب می رود

با یک لبخند

یا با یک اشک

و عشق می بخشد

بی آنکه سرزنش کند

یا فراموش کند

برای بازگشت به نقطه آغاز

سکوت کردن

و در سکوت ادامه دادن

و عشق

بخششی است بدون انتظار

خولیو

چلندر-اول آذر هشتاد و شش

2007-11-24T10:20:00.001-08:00

!

2007-11-14T04:19:00.000-08:00

واقعیتش این است که فریبی که ما را خرسند می کند،
بیش از صد حقیقت برایمان ارزش دارد

(?)

مترسک

2007-10-29T02:55:00.000-07:00

یک بار به مترسکی گفتم لابد از ایستادن در این دشت خلوت خسته شده ای ؟!

گفت لذت ترساندن عمیق و پایدار است ... من از آن خسته نمی شوم ... !

دمی اندیشیدم و گفتم درست است ... چون که من هم مزه ی این لذت را چشیده ام ... !

گفت فقط کسانی که تن شان از کاه پر شده باشد این لذت را می شناسند ... !

آنگاه من از پیش او رفتم و ندانستم که منظورش ستایش از من بود یا خوارکردن من ... !

یک سال گذشت ودراین مدت مترسک فیلسوف شد ... !!!

هنگامی که باز از کنار او می گذشتم دیدم دوکلاغ دارند زیر کلاهش لانه می سازند ...

جبران خلیل جبران

دوستی

2007-10-13T05:35:00.000-07:00

رفاقت هست ای کاش دوستی نیز باشد

عکس تزئینی است

SOY!!! (julio iglesias)

2007-10-02T06:38:00.000-07:00

این ترانه از زیباترین ترانه های خولیو هست که متاسفانه نام سراینده این ترانه رو نمی دونم البته ترجمه ترانه نیاز به طبع شعر داره که بنده از اون بی نصیبم اما با این وجود دلم میخواست که اینکارو تجربه کنم به هر صورت به خاطر ایرادهای زیادی که این ترجمه داره من رو ببخشید

Soy como un río viajero

Que camina por la vida

Que va a cantando y besando

Las orillas se abandona

Soy como un río que pasa

Y se muere día día.

Y de la tierra soy fruto

Que creció con la seca

Y se maduro entre campo de trigales

Donde se ha muerte el día

soy fruto que creció con la seca

tengo nostalgia de mi alma

de un tiempo que han paso

la tristeza que deja la soledad de la dios

A veces busca la noche

Para ocultar su dolor

En la tristeza y nostalgia de soledad y de amor

Voy abrazando el viento

Le voy cantando bajito

Le voy diciendo una poema

Que somos viento que paso

Que acariciamos la tierra

Que se quedan los caminos

Y se muere sus poetas

Soy de todos y nadie

Soy de aquellos que callan

Y soy de aquellos que gritan.

من همانند رودی مسافرم

که می رود بسوی زندگی

می رود همچنانکه آواز می خواند

و می بوسد خاکی را که بر آن جاریست

من همانند رودی مسافرم

که هر روز می میرد.

و من برای خاک میوه ای هستم

که با خشکی روئیده است

در میان گندمزارهایی که روز در امتداد آنها می میرد

میوه ای هستم که با خشکی روئیده است

دلتنگ روح خود

و زمانی که گذشته است

و غمی که تنهایی خدا بر جای می گذارد

گاهی شب را جستجو می کند

تا دردهای خود را پنهان کند

در غم و دلتنگی تنهایی و عشق

می روم در حالیکه باد را در آغوش دارم

به آرامی آواز می خوانم

و برایت شعری می سرایم

ما بادهایی گذرانیم

که زمین را نوازش می کنیم

و هنوز راههایی باقیست که شاعرانش مرده اند

من از آن همه ام و هیچکس

از آن کسانی که سکوت می کنند

و آنهایی که فریاد می زنند.

من بودم وچشمان تو

2007-10-02T01:52:00.000-07:00

با صدای علیرضا قربانی بشنوید

وقتی گریبان عدم
با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را
پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ناز تو را
در آسمانها می کشید
وقتی عطش طعم تو را
با اشکهایم می چشید
من عاشق چشمت شدم
نه عقل بود ونه دلی
چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن
دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا
از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم
شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و
عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو
نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این
دیوانگی و عاقلی

یه شب مهتاب

2007-09-29T23:11:00.000-07:00

یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب
منو می بره ، کوچه به کوچه
باغ انگوری ، باغ آلوچه
دره به دره ، صحرا به صحرا
اونجا که شبا ، پشتِ بیشه ها
یه پری میاد ، ترسون و لرزون
پاشو می ذاره ، تو آبِ چشمه
شونه می کنه ، موی پریشون
یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب
منو می بره ، تهِ اون دره
اونجا که شبا ، یکه و تنها
تک درخت بید ، شاد و پرامید
می کنه به ناز ، دستشو دراز
که یه ستاره ، بچکه مثِ
یه چیکه بارون ، به جای میوه ش
نوکِ یه شاخه ش ، بشه آویزون
یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب

ا.بامداد

منظومه زندگی

2007-09-28T22:17:00.000-07:00

پس اين ها همه اسمش زندگي است
دلتنگي ها دل خموشي ها ثانيه ها دقيقه ها
حتي اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمي كه برايت نوشته ام برسد
ما زنده ايم چون بيداريم
ما زنده ايم چون مي خوابيم
خوشبختيم زيرا هنوز صبح هامان آذين ملكوتي بانگ خروس هاست
سرو ها مبلغين بي منت سر سبزي اند
و شقايق ها پيام آوران آيه هاي سرخ عطر و آتش
برگچه هاي پياز ترانه هاي طراوتند
و فكر من
واقعا فكر كن كه چه هولناك مي شد اگر از ميان آواها
بانگ خروس رابر مي داشتند
و همين طور ريگ ها
و ماه
و منظومه ها
ما نيز بايد دوست بداريم ... آري بايد
زيرا دوست داشتن خال با روح ماست

از زنده یاد حسین پناهی

آسمان

2007-09-28T01:19:00.000-07:00

دلشدگان

2007-09-27T10:24:00.002-07:00

گوش کنید-شجریان-دلشدگان

مرا چشمیست خون افشان زدست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو
غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارین گلشنش رویست و مشکین سایه بان ابرو
تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم
که محرابم بگرداند غم آن دلستان ابرو
اگرچه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری
به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو

دود عود

2007-09-27T10:24:00.001-07:00

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

سماع قلم

2007-09-27T10:08:00.001-07:00

در طریق عشقبازی امن و آســایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

خط:استاد یداله کابلی خوانساری

از ماست این دیار

2007-08-15T23:48:00.000-07:00

از ماست این دیار
این سرزمینی که فرشی ابریشمین را ماند
این دوزخ
این بهشت
از آن ماست

فرو بسته ماناد هرکه از آن دیگران است
جاودانه فروبسته ماناد
آدمی از برده ی آدمی بودن دست بداراد
این است صلای ما

زیستن بسان درختی،تنها و آزاد
برادرانه زیستن بسان درختان یکی جنگل
این است رویای ما.

ناظم حکمت

شوق

2007-08-12T10:07:00.000-07:00

قانون

2007-08-12T10:01:00.000-07:00

این قانون گرم انسان ها است که از انگور باده می سازند، از ذغال آتش و از بوسه آدم ها را ... !
این قانون سخت انسان ها است که زنده بمانند به رغم جنگ و بدبختی ، به رغم خطرهای مرگ ... !
این قانون ملایم انسان ها است که آب را به نور تبدیل می کنند ، خواب ها را به واقعیت و دشمنان را به برادران ...!

پل الوار

پترزبورگ

2007-07-12T06:42:00.001-07:00

پترزبورگ - رودخانه نیوا

2007-07-12T06:40:00.001-07:00

پترزبورگ - باغ فواره ها

2007-07-12T06:39:00.001-07:00

مسکو-میدان سرخ

2007-07-12T06:19:00.000-07:00

palabras para julia

2007-06-29T10:37:00.000-07:00

از این شعر خیلی خوشم اومد اصل شعر و ترجمه اون رو که اولین ترجمه من و البته پر از اشکالاته در اینجا میگذارم

خواهش می کنم منو از راهنمایی خودتون در ترجمه شعر چه از نظر ادبیات فارسی و چه از نظر ساختار ترجمه اسپانیایی بی نصیب نگذارید
از همه دوستانم به خاطر اشکالات موجود در ترجمه عذر خواهی می کنم

PALABRAS PARA JULIA

Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.

Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante el muro ciego.

Te sentirás acorralada
te sentirás perdida o sola
tal vez querrás no haber nacido.

Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

La vida es bella, ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amigos, tendrás amor.

Un hombre solo, una mujer
así tomados, de uno en uno
son como polvo, no son nada.

Pero yo cuando te hablo a ti
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otra gente.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti
como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino, nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella, tú verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor, tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.

Y siempre siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

José Agustín Goytis

حرفهایی برای خولیا

تو دیگر نمیتوانی به گذشته باز گردی

چرا که زندگی همچون گودالی بی پایان تو را در خود فرو می کشد

دخترم با شادی مردم زندگی کن

که این زیبا تر است از گریستن پشت دیوارهای کور

تو می اندیشی که زندانی شده ای

یا آنکه فراموش شده و تنهایی

شاید بخواهی که ای کاش هرگز زاده نشده بودم

خوب میدانم که تو را خواهند گفت که زندگی بی معناست

که زندگی بی هدف است

اما همیشه به خاطر داشته باش

چیزی را که یک روز برایت نوشتم در حالی که به تو می اندیشم

خواهی دید که زندگی با وجود تمام غمها زیباست

دوستانی خواهی داشت

.عشق خواهی داشت

انسان تنهاست

تنها همانند غبار

ولی من چنانکه برای تو مینویسم

به همه انسانها می اندیشم

سرنوشت تو در گرو دیگران است

و مقام تو مقام همگان است

آنها آرزو دارند شادمانی ات یاریشان دهد

و آواز تو را همنوا با آواز خود بیایند

و همیشه به خاطر داشته باش

چیزی را که یک روز برایت نوشتم در حالی که به تو می اندیشم

هیچ گاه خود را رها نکن و هرگز خود را از دیگران جدا مپندار

هیچ گاه در میانه راه تسلیم نا امیدی نشو

زندگی زیباست

دوستانی خواهی داشت

عشق خواهی داشت

لیکن برای همه زندگی ات ترا اختیاری نیست

دنیای تو میراث توست پس از آن توست

مرا ببخش

از این بیش نمی توانم برایت بگویم و بدان که هنوز در راهم

و همیشه به خاطر داشته باش

چیزی را که یک روز برایت نوشتم در حالی که به تو می اندیشم

خوزه آگوستین

**با سپاس فراوان از دوستانم که منو راهنمایی کردن متن شعر رو اصلاح می کنم

فروهر

2007-06-12T09:20:00.000-07:00

راه در جهان یکی است و آن راه راستی است

فروهر در لغت به معناي پيش برنده يا راهبر مي باشد . اين نماد در زمان هخامنشيان براي درفش ملي ايران با الهام از شاهين در حال پرواز ساخته شد كه بسياري از مفاهيم بنيادي آيين بهي را در خود دارد

نگاره فروهر از سر تا سینه همانند پیری جهان دیده و دانا و کامل است

دستهای برافراشته به طرف بالا و علامت ستایش به در گاه اهورا مزدا می باشد

حلقه دست نشانه پیمان انسان با اهوراوزدا می باشد
بالهای گشاده و سه طبقه نشانه اندیشه و گفتار و کردار نیک می باشد که انسان به کمک آنها به درجه کمال و بالا می رسد
دایره میانه نگاره نشانه بی پایانی روزگار و برگشت اعمال انسان به خود اوست

دو رشته آويخته بيانگر نيكي (سپنتا مینو) و بدي (انگره مینو) است

دامن سه طبقه نشانه بد اندیشی (دژمت) بد گفتاری (دژوخت) و بد کرداری (دژورشت) می باشد که باید به زیر افکنده شود

2007-06-12T08:46:00.000-07:00

2007-06-12T08:45:00.001-07:00

2007-06-12T08:33:00.000-07:00

جنگل اولنگ

2007-06-08T07:48:00.000-07:00

2007-06-08T07:46:00.000-07:00

کاشان اردیبهشت 86

2007-05-13T10:29:00.000-07:00

کاشان اردیبهشت 86

2007-05-13T10:21:00.000-07:00

ده بیست سی چهل

2007-05-01T07:49:00.000-07:00

فکر میکنین تلفظم در این قطعه ادبی درسته؟

آرمان نواران

دودو اسکاچی

آنا مانا کلاچی

سوزن و قیچی

یک مرد خیکی

شقایق

2007-04-30T00:07:00.000-07:00

داروک!کی می رسد باران؟

2007-01-22T03:50:00.000-08:00

خشک آمد کشتگاه من

در جوار کشت همسایه

گر چه می گویند: می گریند روی ساحل نزدیک سوگواران در میان سوگواران

قاصد روزان ابری، داروک! کی می رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد

ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ

قاصد روزان ابری، داروک! کی می رسد باران؟

حق

2006-12-22T05:19:00.000-08:00

من واقعا نمی فهمم چرا اکثر آدما نمیتونن و نمی فهمن که در یک ارتباط انسانی باید پا از حد خودشون فراتر نگذارند وگرنه کلاهشون میره توهم بابا جون آخه این یه مساله ساده ست

دارم با خودم فکر میکنم اینها همون کسانی هستن که پشت چراغ قرمز میبینن چراغ قرمزه اما بیخودی بوق میزنن یا وقتی یه سمت از خیابون ترافیکه حق مسلم خودشون میدونن که در سمت مقابل رانندگی کنن

منم چه انتظارهای عجیبی دارم ها خوب هر کس باید مواظب باشه حق خودش ضایع نشه کی گفته باید به همه احترام گذاشت خوب بعضی ها قابل احترامند و بعضی ها نیستن باید اینو یاد بگیرم تو هم اگه هنوز یاد نگرفتی زودتر اینو بفهم رفیق

زندان شب یلدا

2006-11-27T03:41:00.000-08:00

امروز از صبح صدای شهرام ناظری توی گوشمه که میخونه:

چند این شب و خاموشی ؟ وقت است که برخیزم

وین آتش خندان را با صبح برانگیزم

گر سوختنم باید افروختنم باید

ای عشق یزن در من کز شعله نپرهیزم

صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد

تا خود به کجا آخر با خاک در آمیزم

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان

صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم

برخیزم و بگشایم بند از دل پر آتش

وین سیل گدازان را از سینه فرو ریزم

چون گریه گلو گیرد از ابر فرو بارم

چون خشم رخ افزود در صاعقه آویزم

ای سایه ! سحر خیزان دلواپس خورشیدند

زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم

بنفشه های قشنگم

2006-11-15T22:35:00.000-08:00

بنفشه های قشنگم

2006-11-15T22:28:00.000-08:00

فریاد

2006-11-14T01:50:00.000-08:00

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز

هر طرف می سوزد این آتش

پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود

من به هر سو می دوم گریان

در لهیب آتش پر دود

وز میان خنده هایم تلخ

و خروش گریه ام ناشاد

از دورن خسته ی سوزان می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم

همچنان می سوزد این آتش

نقشهایی را که من بستم به خون دل

بر سر و چشم در و دیوار

در شب رسوای بی ساحل

وای بر من ، سوزد و سوزد

غنچه هایی را که پروردم به دشواری

در دهان گود گلدانها

روزهای سخت بیماری

از فراز بامهاشان ، شاد

دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب

بر من آتش به جان ناظر

در پناه این مشبک شب

من به هر سو می دوم ، گریان ازین بیداد

می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

وای بر من ،

همچنان می سوزد این آتش

آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان

و آنچه دارد منظر و ایوان

من به دستان پر از تاول

این طرف را می کنم خاموش

وز لهیب آن روم از هوش

زان دگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود

تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر

صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر

وای ، ایا هیچ سر بر می کنند از خواب

مهربان همسایگانم از پی امداد ؟

سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد

می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

اخوان ثالث

هوای خوب

2006-11-08T05:37:00.000-08:00

واقعا عجیبه که هوای تهران در این موقع سال اینقدر خوب باشه هر سال این موقع مدرسه ها به دلیل آلودگی هوا تعطیل میشدن و به بچه ها و پیرها میگفتن از خونه بیرون نیان و پلک چشم من از آلودگی ورم میکرد میشد مثل یک خرمالوی رسیده

ولی الان که داشتم از خیابون فاطمی میومدم خونه دماوند روبروم بود .ته خیابون فاطمی بعد از میدون اونقدر نزدیک که فکر کردم خیلی هم سخت نیست که آدم دماوند رو فتح کنه به خصوص برای یک ورزشکار حرفه ای مثل من که هر هفته یکی دو تا قله رو میزنه

واقعا مسخره هست که روز به این قشنگی پاشی بری سر کار و با این و اون و عدد و رقم سرو کله بزنی و من این عمل ضایع و مسخره و شنیع رو انجام دادم حالا هم خسته وکوفته نشستم تو چاردیواری این اتاق و چیلیک چیلیک تایپ میکنم واقعا که از این روز و هوای خوب حداکثر استفاده رو کردم اصولا من سعی میکنم از موقعیتهام خوب استفاده کنم

درست مثل امروز

آپ تو دیت

2006-11-03T20:53:00.000-08:00

به اطلاع کلیه دوستان ودشمنان و آشنایان و همکلاسی ها و همکاران و همسایگان قدیم و جدید میرساند که اینجانب هنوز در قید حیات بوده و شخصا بدین وسیله این وبلاگ را آپ تو دیت کردم

خطیرکوه

2006-08-30T08:11:00.000-07:00

چه خلوت خوشی دارد این گوشه ی قشنگ

دلتنگی

2006-08-18T11:36:00.000-07:00

پرنده دلتنگ است

یا شاید دلواپس

پرنده خانگی